Nieuws

Bewoners kickboksen ter gelegenheid van de 91e verjaardag van St. Elisabeth

“Komt u straks ook kijken naar het kickboksen?” vraagt een restaurantmedewerker aan een 90-jarige bewoner. “Kijken?” luidt het antwoord…. “ik ga meedoen hoor!” En jawel: als bestuurder Marieke Bouwman rond kwart over twee het woord geeft aan Arlan Jongenelen van sportschool Masato uit Roosendaal, komen hij en andere bewoners al snel in de ban van het kickboksen. 

Arlan Jongenelen weet samen met een aantal 19-jarige inwoners uit Roosendaal en leerlingen van zijn eigen kickboksschool al snel de bewoners op te warmen. Ze maken de polsen los, leren stootbewegingen te maken en sommigen laten zien hoe hoog ze hun benen nog op kunnen tillen. De oudste leerling van zijn sportschool, 75 jaar, vertelt tussen de oefeningen en demonstraties door hoe leuk hij het kickboksen vindt. “En als het genoeg is na een uurtje of zo, dan zeg ik dat ook en dan ga ik naar huis”, vertelt hij, nog nahijgend van een flink partijtje oefenstoten. De bewoners vinden het fantastisch. “Ik had niet gedacht dat ik het zo leuk zou vinden” aldus een bewoner en een andere bewoonster die niet tot het einde kan blijven zegt dat ze het jammer vindt dat ze niet een keer op zo’n stootkussen heeft kunnen slaan. “Geeft toch niks”, zegt een vrijwilliger, “sla maar tegen mij tas, da’s ook een soort stootkussen”. Samen hebben ze dikke pret. En dat is precies wat de bedoeling is van Arlan Jongenelen van Masato. 

“Ik was direct enthousiast toen ik gevraagd werd om mee te werken aan een speciaal programma ter gelegenheid van de 91e verjaardag (op 19 november) van St. Elisabeth. Veel mensen denken dat kickboksen niks is voor ouderen, maar iedereen kan wel iéts doen. Zelfs mensen die alleen nog maar functie hebben in 1 arm, kunnen nog deelnemen aan de oefeningen. Het gaat er om dat ze nog doen wat ze wél kunnen. Daar ga ik dan ook vanuit.” Jongenelen, zijn enthousiaste leerlingen en de 19-jarige gasten van St. Elisabeth kregen aan het einde van het programma een groot applaus van de zaal. Marieke Bouwman bedankte  Jongenelen en zijn oudste leerling met een mooi boeket en er was een tas met een aantal gadgets voor alle deelnemers. Wat opviel was dat zij zich had omgekleed en nu in een spijkerbroek en t-shirt op het podium stond. “Ik had ook wel even willen meedoen, kan dat alsnog?”. Natuurlijk was dat niet tegen dovemansoren gezegd. “Oefen maar met mij”, klonk het uit de mond van de oudste leerling. “Sla dan”. “Het is voor het eerst in mijn leven dat ik een oudere sla”, aldus Marieke Bouwman, nu met bokshandschoenen aan.  Om vervolgens eerst voorzichtig en daarna met wat meer kracht een paar flinke stoten uit te delen. Dat smaakt naar meer! Ze is dan ook vast van plan om samen met Masato te bekijken of er een vervolg op deze bijzondere middag kan komen.

Dit bericht is geplaatst op: 23-11-2018

De sfeermakers zijn op maandag 1 oktober begonnen!

Op maandag 1 oktober was het zover: vijf sfeermakers zijn op Laantje 4 gestart met hun werkzaamheden. Een aantal van deze collega’s is eigenlijk niet nieuw, want drie van hen zijn eerder al gestart als keukenprinses. 

De sfeermakers ondersteunen de groepswoningen van de Laantjes op de dagelijkse piekmomenten. Het Kwaliteitskader Verpleeghuiszorg verwacht dit ook van zorginstellingen: op deze piekmomenten moet er extra toezicht zijn op groepswoningen. Elke zorginstelling heeft echter eigen ruimte en vrijheid gekregen om dit op een passende en eigen manier in te vullen. St. Elisabeth heeft ervoor gekozen om hier aparte functies voor te maken. 

Het is een project van drie maanden op Laantje 4, zeven dagen in de week, maar de verwachting is dat we dit in januari uitbreiden naar meerdere laantjes. De piekmomenten zijn op elk laantje verschillend, dus ook de inzet van de sfeermaker zal per laantje anders worden. 

Sfeermakers gaan vooral leuke dingen in de gezamenlijke huiskamer met de bewoners doen, zoals voorlezen, spelletjes doen, gesprekken voeren over dagelijkse gebeurtenissen en luisteren naar muziek. Maar vooral ook zijn ze alert op eventuele onveilige situaties, bijvoorbeeld als een bewoner opstaat en dreigt te vallen. Sfeermakers grijpen in en schakelen de aanwezige verzorgende in om de bewoner te helpen. Ze spelen een grote rol in het borgen van de persoonlijke veiligheid van de bewoners.

Laatst had manager Angelie Wondergem een bijeenkomst met leerlingen van het Kellebeek College. Ze vertelde hen over de sfeermakers. “Oh, dat wil ik ook gaan doen!”, reageerde een leerling enthousiast. Dus op het moment dat we in januari het project voortzetten, worden hiervoor zéker hij en ook andere leerlingen van het Kellebeek College benaderd.

Dit bericht is geplaatst op: 04-10-2018

“Als er een reactie loskomt… dát vind ik het mooist. Ik ben zo dankbaar dat dit op mijn pad is gekomen”

Het inzetten van muziek op een andere manier dan we gewend zijn. Dat is de rode draad van het leuke en open gesprek dat ik met Imelda Hack-Brugmans voer. Al een jaar of drie is ze als muziekspecialist voor enkele Laantjes bij St. Elisabeth betrokken. Ook is ze hier als pastoraal vrijwilliger werkzaam en gaat ze langs bij bewoners van De Strijpe die behoefte hebben aan een praatje.

Enthousiast als ze is, valt Imelda meteen met de deur in huis. “Drie jaar geleden namen Nicole en Marianne van Welzijn contact met me op. Ze vroegen of ik eens kennis wilde maken met St. Elisabeth om te bekijken of ik muziek en zang kon verzorgen voor bewoners met dementie. Nicole en Marianne hadden mij via MuziSens Muziekeducatie in Wouw gevonden, het bedrijf van mijn zoon en schoondochter. Binnen St. Elisabeth werd al muziek aangeboden hoor, maar het ging in dit geval specifiek om het aanbod voor bewoners met dementie. Ook al had ik hier nog geen ervaring in, ik vond het een prachtige uitdaging.”

Imelda vertelt over haar achtergrond. Ze is geboren en getogen Roosendaalse, is getrouwd en heeft twee zoons en een dochter. Haar gezin is behoorlijk muzikaal, zowel op het gebied van muziekscholing als zang. Ze heeft aan het conservatorium schoolmuziek en piano gestudeerd. “Met schoolmuziek krijg je een brede opleiding, zowel klassiek als modern. Ik heb er van alles geleerd, bijvoorbeeld hoe je liedjes kunt begeleiden. Dat komt nu goed van pas. Ook heb ik pianoles gegeven en koren begeleid. Daarnaast heb ik affiniteit met kerk en religie. Mijn hoofd is dus eigenlijk een soort database met allerlei genres, muziek en ideeën”, lacht ze, “waaruit ik voor elke gelegenheid kan putten.

Toen ik het verzoek van Nicole en Marianne kreeg, dacht ik wel even: hoe ga ik dit doen? Want werken met mensen met dementie is anders dan werken met jonge(re) mensen. Daarom heb ik in de afgelopen jaren allerlei cursussen gevolgd waarin ik onder andere over neurologische muziektherapie en over de verschillende processen geleerd heb. Ook heb ik geleerd wat ritme kan betekenen voor mensen met Parkinson en Alzheimer. Maar het belangrijkst is dat je affiniteit hebt met de doelgroep en die heb ik: het is zo mooi om dit te mogen doen! Elke keer is het weer anders, omdat ik steeds met verschillende bewoners te maken heb.”

Graag wil ik weten hoe vaak ze bij St. Elisabeth is en wat ze dan samen met de bewoners doet. “Het komt erop neer dat ik eens in de twee weken een ochtend op één van de twee hiervoor aangewezen laantjes ben of in de snoezelruimte. Samen met Nicole en vrijwilliger Marjo rollen we de piano naar een laantje, nemen we de mand met muziekspullen mee en bekijken we per keer wat we gaan doen. Ik heb ook altijd mijn telefoon met spotify bij me, plus een draadloze box en een koptelefoon. Nicole bepaalt trouwens naar welke laantje we gaan, dat regelt ze allemaal van tevoren. Ook vraagt ze er eens in de zoveel tijd bewoners van andere laantjes bij om naar de snoezelruimte te gaan. Ze heeft goed in beeld waaraan er behoefte is.”

Ik ben nieuwsgierig naar de mand met muziekspullen. Imelda pakt de mand erbij. Tamboerijnen, sambaballen, handtrommels en ander leuks: alles met een leuk kleurtje en een fijne grip. “Het gaat ook om het voelen en het zien”, zegt Imelda. “En er gebeurt altijd iets anders: de ene keer luisteren we liedjes en zingen en trommelen we mee, de andere keer dansen we de polonaise. En als iemand liever in z’n eentje naar muziek luistert, dan kan dat natuurlijk ook. Daarvoor heb ik de koptelefoon bij me.”



Hardop vraag ik me af hoe ze weet wat bewoners leuk vinden. “Nicole vraagt bij familie van bewoners na welke muziek ze vroeger leuk vonden”, antwoordt Imelda, “want het gaat vooral om de link naar vroeger en de associaties die mensen daarbij hebben. Daarna bereid ik me voor. De ene keer beleven we de muziek met de groep samen, bijvoorbeeld als er gelijkgestemden qua muziekstijl aanwezig zijn, maar soms gaat het om de individuele beleving. Alles kan.”

“Wat zijn je mooiste of meest bijzondere ervaringen?”, vraag ik haar. “De reactie van een mevrouw op de Weense muziek die ik haar liet horen”, antwoordt Imelda meteen. “Dat was zo mooi… ik wist van haar familie van welke muziek ze hield. Na een tijdje luisteren zei ze me dat ze zich haar straat van vroeger herinnerde, en haar winkel. Haar familie vond dat zó bijzonder. En oh ja, ook een mevrouw met Indonesische achtergrond die normaal gesproken erg in zichzelf gekeerd is. Zij bloeide op toen ik haar liedjes van Wieteke van Dorst liet horen.” Als laatste voorbeeld, al is er veel meer te vertellen, noemt ze de mevrouw die haar verkramptheid liet varen toen ze religieuze muziek via de iPod te horen kreeg. Muziek als ontspanning.

“Er is zoveel meer mogelijk op dit gebied en het geeft zoveel voldoening”, vertelt Imelda. “Het enige wat ik wel eens jammer vind, is dat het zo afhankelijk is van het moment. Nog iets te veel, naar mijn mening. De band die we op zo’n ochtend steeds weer met bewoners opbouwen, zou in de tijd dat ik er niet ben wat meer behouden mogen worden. Natuurlijk zou ik vaker kunnen komen, dat wil ik ook graag, maar er zijn ook dingen die collega’s in de zorg wellicht kunnen doen. Ik heb wel wat tips hoor, over hoe muziek wat meer in het dagelijks leven geïntegreerd kan worden, bijvoorbeeld tijdens het verzorgen. Mochten ze hierover eens met mij van gedachten willen wisselen, dan hoor ik dat graag!”

Ik maak nog even een foto van Imelda en we doen daarna de spullen terug in de mand. We praten nog wat na. “Het is heel fijn om onbevangen jezelf te kunnen zijn bij mensen”, zegt Imelda, “zowel bewoners bij ons als wij bij bewoners. Dat er steeds meer openheid is in de beleving van muziek helpt hier zéker aan mee.”

Irma Brouwers

 

Dit bericht is geplaatst op: 19-09-2018

"Ik had liever het dubbele aantal adressen gehad!"

’s Ochtends vroeg op De Strijpe tweede verdieping. Plots gaan de liftdeuren open. Meneer Van Dongen, ook bewoner van deze verdieping, stapt uit. In zijn hand heeft hij een stapel kranten: allemaal exemplaren van BN/DeStem. 

Hij loopt een aantal adressen langs en bezorgt de kranten. Dit doet hij bij negen adressen in totaal. Zes dagen in de week. Op zondag is hij vrij.

Op donderdag 12 juli bel ik bij deze heuse postbode aan. Hij doet vrolijk de deur open en nodigt me binnen. Ik ga in een van de stoelen in zijn woonkamer zitten en we beginnen te kletsen over zijn ochtendtaak.

“Sinds ongeveer 12 weken breng ik ’s ochtends de kranten rond, maar alleen op de tweede verdieping van De Strijpe. Ik ben op het idee gekomen toen Anja, één van de verzorgsters, mij hierop wees. ‘Misschien is het rondbrengen van de kranten iets voor u, meneer Van Dongen, want u loopt inmiddels best wel weer lekker.’ Ik ben net 92 jaar geworden.”

Ik vraag hem of hij vroeger misschien postbode is geweest, maar dat is niet zo. Wel heeft hij zijn kinderen eens geholpen met een krantenwijk, zoals zoveel ouders dat ooit hebben gedaan. Zelf heeft hij in de landbouw en bij Nestlé gewerkt.

“Ik haal tussen half 8 en 8 uur de kranten bij de receptie beneden op. De kranten liggen daar klaar, maar ik moet ze nog wel aftellen. Ik neem er negen mee, zet een kruisje achter de naam en ga vervolgens met de lift weer naar boven. Ik leg de kranten op de bank bij de lift en vouw ze. Daarna stop ik ze achter de naambordjes bij de voordeuren. Ik ben ongeveer een kwartiertje bezig. Mijn buren worden daarna wakker en hun krantje is er. Leuk toch? Ook de verzorgsters zijn er blij mee, hebben ze me gezegd, het scheelt ze toch weer tijd.”



Meneer Van Dongen komt uit de Wouwse Plantage en heeft lang in de Westrand gewoond. Zelfs nog tegenover St. Elisabeth in de Theresiastraat. Sinds anderhalf jaar, na het overlijden van zijn vrouw, woont hij naar tevredenheid in St. Elisabeth. Hij vindt het “een leuke club”. Elke dag eet hij in ’t Trefpunt met zijn vaste groepje. Ook gaat hij regelmatig naar braintraining en is hij een trouwe bezoeker van het rouwcafé. We bekijken ook wat foto’s en schilderijen in zijn woning en praten over vroeger.

De foto’s zijn overigens na het interview genomen. Toen we het daar over hadden, hebben we samen nog gelachen. “Ik hoor het mijn dochter al zeggen”, zegt meneer Van Dongen, “pa, doe wel een fatsoenlijk overhemd aan. Of pa, probeer voor die tijd naar de kapper te gaan. Maar daar ben ik laatst al naartoe gegaan.”

Dit bericht is geplaatst op: 19-07-2018

Met de neus in de boter

De bewoners van Laantje 7 bij St. Elisabeth hadden woensdagavond 11 juli geluk: dankzij meneer Van Doormaal, ook een bewoner van Laantje 7, genoten zij die avond van een culinaire maaltijd die hoogstpersoonlijk in de keuken van het Laantje door Floor en Haroun van café de 3 Weesgegroetjes werd bereid.

Rond een uur of 4 ’s middags stond de keuken in het Laantje ineens bomvol met allerlei ingrediënten. Floor en Haroun gingen, na een kleine rondleiding op het Laantje, aan de slag met het voorbereiden van het menu dat ze van tevoren aan de bewoners beloofd hadden: een amuse paté van parelhoen, een romige paprika-tomatensoep, een heerlijk zomers stamppotje met parelhoen en als toetje crème brûlée. Ook stond er een heerlijke sangria met vers fruit voor iedereen klaar. 

Hoe heeft meneer Van Doormaal dit eigenlijk voor elkaar gekregen?

Hij woont al een tijdje in Laantje 7, maar zijn huis is nog niet zo heel lang geleden verkocht. Hij was in bezit van een aantal beelden van Maria en Jezus, maar vond het net als zijn familie moeilijk om de spullen te verkopen. Samen besloten ze om de beelden te schenken aan café de 3 Weesgegroetjes en dochter Rina nam hiervoor contact met Floor en Haroun op. Iedereen die het gastvrije café kent, weet dat de beelden daar goed tot hun recht komen. De beelden hebben daarom een mooi plekje gekregen.

Als dank besloten ze een avond te koken voor meneer Van Doormaal én zijn medebewoners van Laantje 7. Op 11 juli was het zo ver. Rond 5 uur diende Haroun de eerste gang op en zei: “Dit is de 3W on tour bij St. Elisabeth, geniet ervan!” Het was overduidelijk dat iedereen er van genoot. Niet alleen van het eten, maar ook van de presentatie ervan.

Bij de derde gang, de zomerse stamppot met parelhoen, zuchtte een bewoonster voldaan: “Het is best veel zeg, maar wel héél erg lekker!” Meteen na de derde gang zei een andere bewoner: “Dat duurt wel lang hè, dat eten?”. Even was het stil, maar toen begon hij hard te lachen. Kenmerkend voor de sfeer van die avond: vrolijk en gezellig.

Het toetje was een show an sich: op verzoek van de bewoners karamelliseerde Floor de crème brûlée op de eettafel. Altijd weer een bijzonder schouwspel en zijn handelingen werden nauwlettend gevolgd.

Had iedereen z’n bord leeg? Nee, niet allemaal. De heren van het Laantje hebben alles opgegeten, de dames hadden daar soms wat meer moeite mee: het was dan ook een behoorlijke maaltijd.

Het eerste wat bewoners de dag erna tegen de ochtenddienst zeiden was: “Het was echt heel lekker en gezellig!” Floor en Haroun, bedankt voor jullie inzet. De bewoners van Laantje 7 (en Rina, Mariska en Irma) hebben ervan genoten.

Dit bericht is geplaatst op: 12-07-2018

Aanstelling eigen Specialist Ouderengeneeskunde in St. Elisabeth

We zijn er trots op dat we sinds juli dit jaar een eigen Specialist Ouderengeneeskunde in huis hebben. Per 1 juli start mevrouw C.P.M.C. Claassens, een ervaren arts, haar werkzaamheden exclusief voor de bewoners van St. Elisabeth. Samen met de fysiotherapeut, de psycholoog, de ergotherapeut, de palliatief verpleegkundige en de verpleegkundig specialist is daarmee een sterk en deskundig (para)medisch team dagelijks beschikbaar voor de (verpleeghuis)bewoners van St. Elisabeth.

Eerder besteedden we dit specialisme aan een externe partner uit. Het inbedden van dit specialisme in onze eigen organisatie is echter van grotere toegevoegde waarde voor bewoners en medewerkers dan een externe uitbesteding. De kortere lijnen vergemakkelijken namelijk de samenwerking met de verzorgenden en verpleegkundigen, waardoor de zorg voor de bewoners verder wordt verbeterd.

Een Specialist Ouderengeneeskunde (SO) is een arts, gespecialiseerd in de zorg voor ouderen. Deze arts is verantwoordelijk voor het onderzoeken, diagnosticeren, behandelen en begeleiden van bewoners met een complexe, samengestelde zorgvraag. Keuzevrijheid en zelfstandigheid van bewoners staan hierbij altijd voorop. Een SO wordt ingezet bij de zorg voor verpleeghuisbewoners, en kan ter ondersteuning van huisartsen worden ingezet bij de zorg voor ouderen.

Bereikbaarheidsdiensten
Als zorglocatie moeten we 24 uur per dag een arts bereikbaar en beschikbaar hebben. Deze bereikbaarheidsdienst wordt vanaf 1 juli georganiseerd met collega-organisatie SVRZ in Zeeland (Stichting voor Regionale Zorgverlening). Voor hun locaties op Tholen, samen met St. Elisabeth, staat 24/7 een team van artsen paraat voor de momenten dat dat nodig is. De afspraken liggen vast in een samenwerkingsconvenant, dat op 6 juni ondertekend is.

Kortom, weer een mooie stap in onze ambitie van goed naar uitstekend!

In ons werk draait het primair om het leveren van goede zorg vanuit ons hart: er écht zijn voor mensen. Onze kleine, karakteristieke zorgorganisatie heeft zich in de loop der tijd ontwikkeld naar een prachtige, moderne accommodatie waar het goed wonen en werken is. Bewoners, medewerkers en vrijwilligers creëren samen een Thuis met karakter.

Op de foto:
Marieke Bouwman (St. Elisabeth), Lydia Joossen (SVRZ), Chantal van Boven (SVRZ) en Angelie Wondergem (St. Elisabeth)

 

Dit bericht is geplaatst op: 07-06-2018

Onze keukenprinsessen en keukenprins zijn gestart!

Een paar maanden geleden adverteerden we met onze vacatures keukenprinsen en keukenprinsessen. En op 4 juni zijn ze gestart! Ze gaan koken voor de bewoners op De Laantjes. 

Het gaat niet alleen om het koken en de tafel dekken, het gaat om veel meer. Ze zijn vertrouwde gezichten op de woongroep en zorgen voor de bestellingen van de ingrediënten. Ze houden rekening met de wensen en behoeften van bewoners. En het allerbelangrijkst: er wordt op De Laantjes gegeten zoals thuis en gezellig gepraat over de gebeurtenissen van de dag.

Dit bericht is geplaatst op: 06-06-2018

Jaarverslag 2017 St. Elisabeth

Tevreden bewoners, herziene visies op zorg en een jubileumjaar vol activiteiten

In 2017 bestonden we 90 jaar en dat hebben we uitgebreid met bewoners gevierd. Maar 2017 was ook het jaar van het behalen van behoorlijk wat ambities op onze speerpunten, waarbij we continu samenwerken met, en ons verbinden aan, de buitenwereld. Samen met allerlei organisaties bereiken we onze doelstellingen voor bewoners van St. Elisabeth. Met resultaat! Want de tevredenheidsscore van 8,4 van de bewoners op de website van Zorgkaart Nederland zegt genoeg. 

Uitstekende zorg en dienstverlening
We hebben in 2017 een doorlopend verbeterplan geïntroduceerd, want het verbeteren van zorg en dienstverlening zien we als een continu proces. Familieparticipatie speelt hierbij een belangrijke rol, want alleen sámen met familie kunnen we de best mogelijke zorg leveren. Ook hebben we, gezien de gestegen complexiteit van de zorgvraag, een psycholoog aangesteld. Onze inspanningen werden, naast de mooie beoordelingen van de bewoners, bekroond met een verlenging van het gouden PREZO-keurmerk. Dit keurmerk staat voor kwaliteit van zorg.

Inspirerend werk
In 2017 hebben we de verandering naar meer zelfstandigheid binnen de teams verder voortgezet. Het uitgangspunt hierbij is om medewerkers binnen vastgestelde kaders de verantwoordelijkheid te geven die past bij hun situatie en competenties. Deskundigheidsbevordering van medewerkers staat altijd hoog op onze agenda, hier investeren we dan ook graag in door middel van symposia en bijscholingen.

Gezonde organisatie
We scoorden maar liefst vier sterren op de audit Gastvrijheidszorg. Ook op de Wmo-audit scoorden we goed. Audits zijn een belangrijk instrument ter bewaking van onze kwaliteit. We werken inmiddels ook met het ECD, een voorschrijfsysteem voor medicatie en we introduceren e-learning. In financieel opzicht boeken we ook positieve resultaten, waarbij we de overhead beperkt houden. Onze inkomsten worden namelijk zoveel als mogelijk besteed aan datgene waarvoor ze bedoeld zijn: de zorg.

Ons volledige jaarverslag lees je hier.

In ons werk draait het primair om het leveren van goede zorg vanuit ons hart: er écht zijn voor mensen. Onze kleine, karakteristieke zorgorganisatie heeft zich in de loop der tijd ontwikkeld naar een prachtige, moderne accommodatie waar het goed wonen en werken is. Bewoners, medewerkers en vrijwilligers creëren samen een Thuis met karakter.

Dit bericht is geplaatst op: 30-05-2018

Onder de Roos

In Onder De Roos komen bewoners, vrijwilligers en medewerkers van St. Elisabeth aan het woord over hún woonzorgcentrum. Kleine verhalen die voor hen van grote waarde zijn: verhalen die veel vertellen over St. Elisabeth. We publiceren deze verhalen om de paar weken in ons medewerkers- en bewonersbulletin, maar we willen ze u ook niet onthouden! Klik hier voor de verhalen!

Dit bericht is geplaatst op: 22-09-2017